آسمان در انتظار نجات؛ تأخیر در تعیین تکلیف قدیمیترین ایرلاین کشور

هواپیمایی آسمان، یکی از قدیمیترین و خوشنامترین شرکتهای هواپیمایی ایران، روزگاری نقشی مؤثر در توسعه صنعت هوانوردی و اتصال استانهای کشور ایفا میکرد؛ اما امروز با بهرهگیری از تنها بخش کوچکی از ظرفیت عملیاتی گذشته خود و حدود دو هزار و سیصد نفر نیروی انسانی، در بلاتکلیفی مدیریتی گرفتار شده و نگرانیهای جدی درباره آینده آن و سرنوشت کارکنانش به وجود آمده است.

به گزارش خبرنگار ما، شرکت هواپیمایی آسمان که در سال ۱۳۶۰ از ادغام چهار شرکت هوایی شکل گرفت و از سال ۱۳۸۱ به سازمان بازنشستگی کشوری واگذار شد، همواره بهعنوان یکی از سرمایههای ارزشمند صنعت حملونقل کشور شناخته میشد. این شرکت که روزگاری با برخورداری از ناوگان قابل توجه و نیروی انسانی متخصص میدرخشید، اکنون با چالشهایی روبهروست که ادامه وضع موجود را نه به سود کارکنان، نه به سود صندوق بازنشستگی کشوری و نه به سود صنعت هوانوردی کشور میداند.

بلاتکلیفی مدیریتی؛ هزینه روزافزون برای سرمایههای انسانی و اقتصادی

آنچه بیش از هر چیز موجب نگرانی است، طولانی شدن فرآیند تصمیمگیری درباره آینده این شرکت است. اختلاف نظرها و ناهماهنگیهای مدیریتی، نبود تصمیمات سریع و روشن و بلاتکلیفی در تعیین راهبرد آینده، فضای نامطمئنی را برای کارکنان و ذینفعان ایجاد کرده است. گزارشهایی از اعتراض و تجمع برخی کارکنان نیز منتشر شده که نشان میدهد نگرانی نسبت به آینده این مجموعه در حال افزایش است. وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و صندوق بازنشستگی کشوری بهعنوان نهادهای مسئول در این حوزه، لازم است هرچه سریعتر تکلیف این شرکت را روشن کنند.

بر اساس اطلاعات موجود، ناوگان فعلی هواپیمایی آسمان شامل ۲۳ فروند هواپیما از انواع ایرباس ای۳۴۰، ایرباس ای۳۲۰، بوئینگ ۷۳۷، فوکر ۱۰۰ و ایتیآر است که از این تعداد، ۱۴ فروند زمینگیر شدهاند . این وضعیت نشان از عمق بحران عملیاتی شرکت دارد. همچنین، طبق اعلام سازمان هواپیمایی کشوری، در سال ۱۳۹۳ این شرکت با میانگین زمان تأخیر ۴۵ دقیقهای، بیشترین تأخیرات پروازی را در میان شرکتهای هواپیمایی داشته است .

سه راه پیشرو؛ انتخابی که معطل تصمیم است

برای تعیین تکلیف هواپیمایی آسمان، سه راهکار اساسی پیش روی نهادهای مسئول قرار دارد:

• واگذاری شرکت به بخش خصوصی: این فرآیند باید با شفافیت، سرعت، رعایت حقوق کارکنان و حفظ ظرفیتهای عملیاتی شرکت انجام شود تا امکان ورود سرمایهگذار توانمند و احیای جایگاه آسمان فراهم گردد.
• حفظ مالکیت و ادامه فعالیت: در این صورت باید برنامهای مشخص برای تأمین مالی، نوسازی ناوگان، اصلاح ساختار مدیریتی و افزایش بهرهوری تدوین و اجرا شود. استفاده از ظرفیتهای بازار پول، بازار سرمایه، انتشار اوراق مالی و جذب سرمایهگذاری میتواند به تأمین منابع مورد نیاز کمک کند.
• واگذاری مدیریت به بخش حرفهای: تجربه صنعت هوانوردی نشان داده است که مدیریت حرفهای، ثبات مدیریتی و تصمیمگیری بهموقع، از مهمترین عوامل موفقیت شرکتهای هواپیمایی هستند.

واقعیت آن است که سرمایه اصلی آسمان تنها هواپیماهای آن نیست؛ بلکه نیروی انسانی متخصص، برند شناختهشده، تجربه چند دهه فعالیت و اعتماد مسافران، داراییهای ارزشمندی هستند که در صورت استمرار بلاتکلیفی ممکن است به تدریج از بین بروند. از یک چهره دانشگاهی همچون دکتر میدری، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی، انتظار میرود که نسبت به اینگونه مسائل حساس، شخصاً ورود مؤثر داشته باشد و اجازه ندهد طولانی شدن فرآیند تصمیمگیری، هزینههای بیشتری بر این شرکت و کارکنان آن تحمیل کند . تداوم مشکلات در شرکتهای زیرمجموعه وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، علاوه بر آثار اقتصادی و اجتماعی، میتواند پیامدهای مدیریتی و سیاسی نیز به دنبال داشته باشد.

امروز آسمان بیش از هر چیز به یک تصمیم نیاز دارد؛ تصمیمی روشن، شجاعانه و مسئولانه. بلاتکلیفی طولانیمدت نه برای کارکنان قابل تحمل است، نه برای صنعت هوانوردی و نه برای اقتصاد کشور. هر روز تأخیر در تعیین تکلیف این شرکت، هزینهای است که بر سرمایههای انسانی و اقتصادی کشور افزوده میشود؛ سرمایههایی که احیای آنها به مراتب دشوارتر از اتخاذ یک تصمیم بهموقع خواهد بود.

مجله خبری و هوانوردی پرتوکارگو

درخواست ایرلاینهای هندی برای تعویق افزایش قیمت سوخت در بحبوحه جنگ خاورمیانه

ثبت ۳۳۲ هزار دقیقه تأخیر پروازی در شهریور؛ رکوردی نگران‌کننده برای صنعت هوایی ایران

استراتولانچ راک؛ غول دو بدنه آسمان بار دیگر در کالیفرنیا به پرواز درآمد